Stoelen Alexis - Kunstvestdagen 2026

De schilderijen van Alexis Stoelen (°1978, Lier) kenmerken zich door hun ogenschijnlijke directheid. Bij een eerste, oppervlakkige blik lijken de beelden helder en eenvoudig, zonder ingewikkelde iconografische verwijzingen. Het ziet er naar uit of ze zijn geschilderd in één snelle beweging. Eerder vanuit een voelen dan vanuit een weten. Toch zijn het complexe schilderijen die zich niet laten vangen vanuit een enkelvoudige benadering of interpretatie. Wie langer kijkt en de beelden op zich laat inwerken ziet meer. Wie zich bij de hand laat nemen en geduldig meewandelt krijgt stap voor stap een gelaagd verhaal te horen. Een verhaal vol reflecties over de schilderkunst en over ons kijken naar de wereld.

Alexis Stoelen schildert zelden of nooit menselijke figuren. Die zouden hem slechts storen in het gesprek dat hij voert met de materialiteit en de beeldelementen. Zijn schilderijen zijn een mengvorm van architectuur, landschappen en stillevens. Deels verwijzen ze naar de ons omringende wereld – door perspectieflijnen en horizonten – maar vooral zijn het mentale ruimtes. Ruimtes ontstaan tijdens het schilderen, in dialoog met de verf.

Schilderen is voor Alexis een proces van bouwen, plaatsen, overlappen, afbreken, weghalen, transformeren, overschilderen, accentueren, toevoegen, loslaten,… Het is een dialoog tussen hemzelf en de verf, de drager, de kleur en uiteraard het beeld. Tijdens deze dialoog, die altijd een zoektocht is, vormt zich een picturaal verhaal. Het schilderij wordt laag per laag opgebouwd en giet zich in een beeld met een geschiedenis. Bewust laat Alexis Stoelen deze geschiedenis zien. Hij gebruikt vaak transparante sluiers waardoor de toeschouwer in staat is om door de lagen en pigmenten heen, een glimp van de aanvankelijke constructies op te vangen. Minstens even zo belangrijk als het eindbeeld zijn deze onderliggende ontstaansvormen. Ze zijn de stamboom, de herkomst van het beeld.

De beelden lijken ons vertrouwd. Ook al kunnen we niet zeggen waar ze precies vandaan komen of waarnaar ze verwijzen. Ze ogen niet onbekend. Het lijkt of ze zich bevinden in het overgangsgebied tussen vorm en teken, tussen kijken en denken. En het lijkt alsof ze zich enkel daar manifesteren want van zodra je ze wil benoemen verdwijnen ze.

Soms lijkt het schilderproces bij Alexis Stoelen op een gevecht. Andere keren is het een vederlicht loslaten waardoor de dingen als vanzelf op hun plaats terecht komen. Hoe langer hoe meer wordt het een bedachtzaam en accuraat spel met de blik. Een spel van verwachting, sturing, suggestie en ontwijking.

Alexis Stoelen plaatst zich met zijn werkwijze in een traditie waarin bijvoorbeeld ook Philippe Vandenberg, Raoul De Keyser, Thé van Bergen en Fik Van Gestel actief zijn. Deze traditie leunt niet op de bemiddeling van de fotografie, de film of de nieuwe media maar gaat de wereld rechtstreeks met verf te lijf.